Sigurdur Gudmundsson (1942)
Sigurdur Gudmundsson vergeleek zijn werk ooit met het maken van een reis door tijd en ruimte. Heel even grijpt hij in en maakt een idee, gedachte of gevoel zichtbaar in fotowerken en sculpturen. In dat ogenblik voelt hij zich vrij en hoopt dat ook de beschouwer zichzelf de ruimte geeft. Zijn kunst is allesbehalve een mededeling of een gecodeerde beeldtaal die te kraken is als een rebus.
Pendelend tussen studio’s in Nederland, IJsland, Zweden en het Chinese Xiamen en Beijing, werkt Gudmundsson aan zijn poëtische beelden die zich afspelen in het krachtenveld nussen natuur en kunst. Grote bekendheid verwierf hij met zijn omvangrijke fotoserie Situations in de jaren zeventig, waarbij hij een abstract gevoel of idee verbeeldde door zichzelf te fotograferen met enkele objecten in een, meestal typisch Hollands, landschap. Sinds de jaren tachtig maakt Gudmundsson vooral sculpturen van brons, chinees lakwerk, staal, graniet, turf, hout en baksteen. Zijn beelden ogen krachtig omdat de kunstenaars ze herleidt tot een herkenbare grondvorm. De essentie van een huis is een puntdak op een blokachtig volume en een hoofd wordt gekenmerkt door de lijn van voorhoofd via neus naar kin. Ook taal is voor hem een vruchtbaar gegeven. Gudmundsson vervatte woorden in porselein en hing ze aan een haakje: ‘Goed, bene, gut.’ Alsof je de woorden kunt aantrekken als een jas.
