Aernout Mik (1962)
De werkelijkheid laten ontsporen met als doel de kijker alert te houden - dat beoogt Aernout Mik met zijn gefilmde installaties die hij ruimtelijk presenteert.* De kunstenaar confronteert ons met onze psyche en onze ingesleten gedragspatronen. Hij toont situaties die we denken te kennen, maar die een zo vreemd verloop krijgen dat we ze uiteindelijk niet kunnen verklaren. Binnen zijn oeuvre keren een aantal ijkpunten regelmatig terug: vervreemding, sociaal isolement en existentie. Mik filmt mensen met een expliciet idee zonder hen al te veel aanwijzingen te geven. Daardoor ontstaat er rondom hun handelingen een sfeer van doelloosheid en ruimte voor andere interpretaties. Zo filmde Mik bejaarde mannen die met elkaar op de vuist gaan in zo’n traag tempo dat hun schermutseling iets jongensachtigs krijgt of liet hij mensen afwezig samendrommen op een roltrap.
Aernout Mik heeft zich in de loop van zijn carrière steeds explicieter toegelegd op het verbeelden van ontregelende actualiteiten die direct van invloed zijn op onze leefomstandigheden. Hij maakte werken over een beurskrach, oorlogen, migratiestromen en hyperconsumptie. Deed hij dat veelal op grond van zelf gefilmde beelden, sinds 2006 werkt Mik ook met rushes van nieuwzenders. Het frappante is dat ook in deze beelden een onsamenhangende sfeer te bemerken is. Blijkbaar is de werkelijkheid minder eenduidig dan we zouden willen. Mik toonde deze filminstallaties in een architectonisch aangepast Nederlands paviljoen tijdens de Biënnale van Venetië in 2007.
* H. Den Hartog Jager, ‘Het gevaar komt van alle kanten’, NRC Handelsblad, 08.02.2002
