Desiree Dolron (1963)
Voor Desiree Dolron betekent fotograferen onderzoeken: 'Het is zoals in de schilderkunst: eerst maak je een schets, en dan pas schilder je in olie. De opnamen vormen de schetsen voor mijn werk.'* Dolron fotografeert met film, maar de nabewerkingen verricht ze op de computer. Gericht op het perfecte beeld werkt ze soms maandenlang aan een foto, totdat deze het punt bereikt waarin alles samenvalt. Binnenwereld versus buitenwereld vormt een belangrijk thema in haar oeuvre. Of ze nu documentair fotografeert in het buitenland of thuis werkt aan een autonome serie sprookjesachtige foto's, haar beelden ogen tijdloos.
De fotografe registreerde de rituelen op verschillende religieuze festivals in de wereld en portretteerde het Cuba in de nadagen van Fidel Castro. Haar filmische serie Xteriors lijkt een langzaam groeiend beeldverhaal waarin verschillende figuren een rol vervullen. Roodharige vrouwen, een geheimzinnig meisje en een slapend jongetje zijn door Dolron in diepe tinten blauw, zwart en groen geportretteerd. De beelden kenmerken zich door lange sluitertijden en roepen de sfeer op van schilderijen van Vlaamse Primitieve meesters als Petrus Christus of Rogier van der Wyden.
* H. de Klerck, ‘De computer als donkere kamer’, De Volkskrant, 24.02.2005
