Frank van der Salm (1964)
De lucht, de horizon en het typische Hollandse licht zijn vanaf de Gouden Eeuw een onuitputtelijke inspiratiebron gebleken voor schilders en fotografen. Nieuwe digitale mogelijkheden prikkelen fotografen als Frank van der Salm om het klassieke genre anders te interpreteren. Met zijn technische camera kan hij het lensvlak en het filmvlak onafhankelijk van elkaar instellen. Hij experimenteerde met de verschillende toepassingen hiervan en maakt foto’s waarin de extreme scherptediepte een vervreemdend effect sorteert. Een van de eerste foto’s waarmee zijn werkwijze bekend werd is die van een Zwitsers bergdal. Doordat de scherpte en vooral de onscherpte ongewoon gekozen zijn, lijkt er een schaalverandering op te treden. Het levensechte oogt ineens als een maquette van een treinspoorbaan.
Van der Salm richt zijn lens niet alleen op het landschap, maar ook op de stad, waar hij flatgebouwen en wijken fotografeert. Is dat wat we zien werkelijkheid of bedrog? Van der Salm waakt ervoor dat zijn techniek geen trucje wordt. De techniek moet in dienst staan van het beeld, vindt hij. “Kunst hangt niet af van het medium. Als je een goed werk hebt gemaakt sta je ervoor en denk je: het klopt. Daar gaat het om.”*
* M. Van der Laan, ‘Op het grensgebeid van orde en chaos’, TU delta, 14.01.1999
