Kiki Lamers (1964)
Kiki Lamers verwierf internationale bekendheid met haar hyperrealistische kinderportretten. Uit haar forse doeken doemden complexe gezichten op. Lamers was geïnteresseerd de binnenwereld van kinderen. Voordat ze de kinderen portretteerde, legde ze hun lichaamstaal, gebaren, oogopslag en mimiek vast op talloze dia’s en foto’s. Ergens tussen die beelden lag de sleutel verborgen tot het echt typeren van ieder kind. Ze vermengde al hun stemmingen op het linnen in een beperkt kleurengamma van rozige grijstinten. Het leverde onconventionele portretten op van peuters en kleuters die zich onbespied waanden en lieten zien wat in hen huist: woede, verdriet, verveling, verwondering en onbevangenheid. Zij zijn zichzelf, nog nauwelijks aangeraakt door de buitenwereld.
Na een reeks landschappen en stillevens, waarin de aanwezigheid van de mens wel voelbaar was maar niet zichtbaar, keerde Lamers terug naar het portret. Dit keer maakt ze de druk van de buitenwereld op mensen voelbaar. In close-up schildert ze mensen met een dierenkop als masker. Haar palet is nog verfijnder geworden, de grijze en roze tinten hangen als een nevel over de voorstelling.
