Koos Breukel (1962)
‘Wat ik probeer te delen met de kijker’ vertelt Koos Breukel, ‘is het effect van een eerste ontmoeting. Je hebt weinig informatie over die persoon, maar wel de nieuwsgierigheid die een fotograaf ook heeft: ‘Wat is er met je, hoe gaat het met je?'* Wie zijn foto’s bekijkt, herkent die benadering, maar ziet ook dat zijn beelden te intens zijn voor de vluchtigheid van een eerste ontmoeting.
Breukel creëert een band met zijn geportretteerden via zijn ambachtelijke camera op statief. Als hij met zijn hoofd verdwijnt onder een donkere lap, zijn zij alleen met hun gedachten, angsten en vragen. Dat moment vangt Breukel het liefst; daarom werkt hij graag met mensen die in hun leven een ingrijpende gebeurtenis hebben meegemaakt. Sinds 2006 fotografeert Breukel soms ook in ingetogen kleuren. Net als in zijn forse zwart-witfoto’s zijn lichtval en concentratie sturende factoren. Breukel kijkt met het oog van een zeventiende eeuwse schilder door zijn zoeker, recht in het hart van zijn modellen.
* C. Voet, 'Lelijkheid bestaat niet voor mij', NRC Handelsblad, 29.06.2001
