Rineke Dijkstra (1959)
In de portretfoto's van Dijkstra draait het om de spanning tussen terughoudendheid en openheid, tussen verbergen en onthullen. Ze concentreert zich op authenticiteit en unieke eigenschappen waarvan de geportretteerden zich niet bewust zijn. Vooral jonge mensen zijn nog zoekende. Ze hebben hun kindertijd van zich afgeschud, maar weten nog niet wie ze zijn als volwassene.
Dijkstra kreeg internationale erkenning met haar serie Strandportretten (1992-1996). Ze fotografeerde adolescenten in zwemkleding aan de vloedlijn in Polen, Oekraïne, de Verenigde Staten en Nederland. Het werden sobere portretten van pubers die recht de lens in kijken. Onzeker, verlegen, speels of stoer. Dijkstra herkende zichzelf in ieder van hen en beschouwt de serie als een zelfportret. Later volgden jongeren in een discotheek in Liverpool, pas bevallen moeders met hun eersteling, piepjonge soldaten in Israël en Portugese stierenvechters direct na een bloedig gevecht. Telkens weet Dijkstra de kwetsbaarheid en de energie van haar modellen bloot te leggen. Haar groot formaat camera dwingt haar tot een rustige manier van werken. Dijkstra: "Dat langzame werken leidt tot een sterke geconcentreerdheid, niet alleen bij mij, maar ook bij mijn modellen. Dan is het alleen nog aan mij om het goede moment te kiezen."*
* H. De Lange, ‘Stilte, eenvoud en soberheid’, Trouw, 07.11.2005
