Rob Birza (1962)
‘Talent, daar moet je tegen vechten, heb ik geleerd’.* Deze uitspraak typeert Rob Birza ten voeten uit: geen boodschap aan wat er allemaal al is gemaakt, niet snel tevreden en continu op zoek naar nieuwe ervaringen. Gestart vanuit een grote beheersing van het schilderen met eitempera begin jaren negentig, vertrekt de kunstenaar intussen al lang niet meer vanuit een eenduidig standpunt of herkenbare stijl. Birza vertrekt vanuit het beeld dat hij wil maken. Abstracte vormen, herkenbare voorstellingen, stijlen en onderwerpen volgen elkaar in rap tempo op. Vissen, monsters, kabouters en wilde dieren bevolken zijn oeuvre, maar de reële wereld komt ook naar voren in zijn werk.
Zo schilderde Birza bonte bloemstillevens in de jaren negentig, soms voorzien van een vaas die hij voor het doek plaatste. Na ‘9/11’ baseerde de kunstenaar zich op krantenberichten over oorlog en spanningen in de Arabische wereld. Hij maakt ook steeds vaker driedimensionale objecten. Birza: "Het gaat erom wàt je maken wilt. Vervolgens moet je in alle vrijheid zoeken naar de beste manier om dat neer te zetten."**
* H. Den Hartog Jager, Verf, Amsterdam 2004, p. 152
** A. De Visser, De tweede helft, Nijmegen 1998, p. 353
