Ronald Zuurmond (1964)
Landschappen en stillevens zijn genres waarbinnen Ronald Zuurmond een groot oeuvre heeft opgebouwd. Zijn verf brengt hij vaak pasteus op om deze vervolgens te bewerken tot een rijke verfhuid. Zuurmond schuurt lagen verf weg en brengt weer nieuwe aan met een paletmes of penseel of verzadigt zijn doeken met terpentijn. Andere materialen die hij gebruikt, zijn zand, stukjes stof, afgekrabde verfresten, of dunne draden textiel. Iedere ingreep zindert mee in de uiteindelijke compositie die Zuurmond beoogt. Zijn doeken hebben een grote ruimtelijke werking: kleuren en licht stralen vaak volop en de verf maakt zijn voorstellingen tastbaar.
Gemoedstoestanden en alledaagse dingen liggen vaak ten grondslag aan zijn schilderijen. Een bananenschil, een vliegengordijn of de propperige bloempjes van een bloesemtak tonen dan ook meer dan zichzelf. In 2008 voerde Zuurmond voor het eerst figuren op in zijn schilderijen en verwees hij expliciet naar de kunstgeschiedenis. De kunstenaar refereerde aan schilders als Anthony van Dyck, maar toonde in zijn donkere doeken een sfeer waarin zowel leven als dood even sterk aanwezig leken.
