Tom Claassen (1964)
Ooit wel eens gedaan, voelen met je ogen? Iets aan willen raken wat niet kon of mocht? Werp een blik op het werk van Tom Claassen en de zintuigen worden geprikkeld. Hij pendelt op en neer tussen Nederland en Denemarken en heeft een groot gevoel voor de zeggingskracht van ongebruikelijke materialen. Soms laat Claassen zich ook inspireren door de ruimte waarvoor het werk bedoeld is, zoals de twee reusachtige poppen die hij maakte voor de vertrekhal bij pier D op Schiphol (The Two Incredible Sitting Snowmen, 2001). Trouw wachten ze op een aai, iedereen mag bij hen op schoot.
De huid van zijn beelden is belangrijk. In die oppervlakte komen materiaal, vorm en inhoud van het werk samen. Claassen is gefascineerd door ongevormde massa's en speelt graag met tegenstellingen als hard en zacht of vormvast en vloeibaar. Mannetjes, dieren, een taart of een wagentje: de objecten van Claassen zijn simpel van vorm en herkenbaar. Toch is wat je ziet, niet wat het lijkt. Zijn beelden ogen aaibaar, gesmolten of zelfs vloeibaar, maar blijken gemaakt van koud brons, aluminium, siliconenrubber. Of beton: sinds 1999 staat er een kudde levensgrote olifanten langs de A6 tussen Almere en Lelystad.
De huid van zijn beelden is belangrijk. In die oppervlakte komen materiaal, vorm en inhoud van het werk samen. Claassen is gefascineerd door ongevormde massa's en speelt graag met tegenstellingen als hard en zacht of vormvast en vloeibaar. Mannetjes, dieren, een taart of een wagentje: de objecten van Claassen zijn simpel van vorm en herkenbaar. Toch is wat je ziet, niet wat het lijkt. Zijn beelden ogen aaibaar, gesmolten of zelfs vloeibaar, maar blijken gemaakt van koud brons, aluminium, siliconenrubber. Of beton: sinds 1999 staat er een kudde levensgrote olifanten langs de A6 tussen Almere en Lelystad.
