Barbara Visser (1966)
Het werk van Barbara Visser is wel eens omschreven als ‘reality-hacking’.* Zoals een hacker via de achterdeur computersystemen binnendringt om data te wijzigen, glipt Visser door de mazen van de netten van de werkelijkheid. Ze gebruikt daarvoor fotografie en film - media die de werkelijkheid vaak lijken te registreren.** Maar Visser toont aan dat deze middelen ook bij uitstek geschikt zijn om de werkelijkheid te reconstrueren. Haar foto’s, video’s en installaties ontregelen.
Verschillende werkelijkheden, originelen en kopieën zijn terugkerende thema's bij Visser.*** Ze speelt met verwachtingspatronen en waarden. Zo vernielde de kunstenaar een aantal designmeubelen en legde het resultaat vast op foto. Dat druist in tegen ons idee van schoonheid en staat haaks op de functie en de statussymboliek van het meubel, die erin besloten liggen. Met haar representatie boort Visser verschillende betekenislagen aan binnen een enkel beeld. Ook tijd en plaats vormen een onderwerp binnen haar oeuvre. Zo legde de kunstenaar het complete interieur vast van een bejaarde vrouw in tientallen dia’s en interviews. Persoonlijke geschiedenis plaatst Visser binnen de geschiedenis van design en vrouwenemancipatie in de twintigste eeuw. Haar film Philippa voert nog verder terug in de tijd. Barbara Visser ontving de Dr. A.H. Heinekenprijs 2008.
* R. Pontzen, ‘Afgrijzen en schoonheid: Glossy nieuwsbeelden van Barbara Visser en Juul Hondius’, Vrij Nederland, 03.08.2002, p. 86
** V. Baar, ‘Barbara Visser’, unlocked # 02 rabo kunstcollectie, Eindhoven 2005, p. 104
*** www.knaw.nl, persbericht ‘Dr. A.H. Heinekenprijs voor de Kunst 2008 voor Barbara Visser’, 24.04.2008
