Bas Meerman (1970)
In stralende kleurvlakken en klare lijnen zet Bas Meerman zijn doeken, litho’s en tekeningen op. De formaten zijn kloek, de voorstellingen kraakhelder. Voor hem is de schilderkunstige traditie met voorgangers als Edouard Manet (1832-1883) een bron van inspiratie. Tegeljkertijd voelt hij zich uitgedaagd om zich te vernieuwen. Het schilderen ervaart Meerman als een fysieke inspanning, kunst beschouwt hij als een middel om zijn eigen werkelijkheid mee te scheppen. Dat doet hij alleen, zonder model. Meerman schildert zijn figuren liever uit het hoofd: 'Met iemand in mijn atelier voel ik me gehinderd door hoe iemand er echt uitziet. Als je niet met een model werkt, hoef je alleen maar rekening te houden met de werkelijkheid van het schilderij'.*
Sinds 2005 schildert Meerman weer met olieverf, zijn voorstellingen zijn steeds verder uitgepuurd. Gestileerde vormen, rond weglopende kleuren en sprankelende constrasten bevolken zijn oeuvre. De basis vormt zijn getekende dagboek, waarin zijn persoonlijk leven, erotiek en actualiteiten elkaar afwisselen in tekeningen. Opgezet in potlood en waterverf.
* D. Linssen, ‘De voyeur in de toeschouwer ontmaskerd’, NRC Handelsblad, 04.03.1997
