Edwin Zwakman (1969)
Flatgebouwen van binnen en van buiten, vaarten, polders, bouwplaatsen, parkeergarages, hoogspanningsmasten en zelfs een gedekte ontbijttafel. Edwin Zwakman weet ieder stukje van de ons omringende wereld dicht te naderen in zijn foto’s. Hij registreert de werkelijkheid niet rechtstreeks, maar bouwt deze na in maquettes die hij vervolgens uitlicht en fotografeert in zijn studio. Net als een architect of een treinhobbyist bouwt Zwakman de wereld na om er grip op te krijgen. Het stoort hem allerminst dat mensen zien dat zijn foto’s nep zijn. Zwakman: “Hoe het gedaan is, is niet interessant, maar dat het gedaan is. Het beeld is er eerst, dan pas komt de reflectie op het waarom.”*
Zo maakte Zwakman series over vinexlocaties en de minimale afmetingen van een appartement in Nederland. “Ik creëer de beelden vanuit mijn herinnering aan al die keren dat ik dat soort plekken gezien heb. Het gaat dus over mijn interpretatie. Ook denk ik na over de mentaliteit van de makers, van de planologen. Het gaat dus over mensen: individuele levens die in een structuur gepropt zijn, met schuttinkjes ertussen.” Wat die mentaliteit betreft, heeft de fotograaf al wel gemerkt dat ons kijkgedrag veranderd is. Toen hij begin jaren negentig begon, moest hij kijkers vaak attenderen op het feit dat ze niet naar echte gebouwen keken, maar naar maquettes. Tegenwoordig is het andersom: mensen nemen aan dat Zwakman zijn beelden manipuleert op de computer. Maar nee: het zijn ‘echte maquettes’.
* bron: VPRO radio uitzending De Avonden, 19.03.2008
