Loretta Lux (1969)
Loretta Lux kan gezien worden als telg van een volgende generatie schilders die in de computer een trouwe bondgenoot vond. Opgegroeid in voormalig Oost-Duitsland, opgeleid tot schilder in München en woonachtig in Dublin. Lux vermengt haar jeugdherinneringen moeiteloos met fotografische beelden, gevoel voor drama en kennis van de kunstgeschiedenis. Ze weet zich geïnspireerd door schilders als Angelo Bronzino (1503-1572), Velázquez (1599-1660) en De Goya (1746-1818).
Sinds een aantal jaren fotografeert Lux jonge kinderen en bewerkt de beelden op de computer. Ze creëert een schilderachtige sfeer en koele toon die de kijker laat laveren tussen onbehagen en verwondering. De portretten zijn kraakhelder, nergens is een spoortje schaduw te bekennen. Niets is aan het toeval overgelaten: alle attributen, de kleding, de pose en de lichtval zijn afgestemd op deze eigentijdse koningskinderen. Maar hun blik en bedeesde houding verstoort de pastel-idylle. Lux: "Ik denk dat we allemaal een beetje verloren zijn, verloren in een wereld die we niet kunnen begrijpen. Wat we weten is dat we onze eigen weg moeten gaan."* Het werk van Lux is verwant met de oeuvres van Nederlandse kunstenaars uit de Rabo Kunstcollectie zoals Micha Klein, Inez van Lamsweerde, Margi Geerlinks en Desiree Dolron.
* S. D’Hoore e.a., ‘Een verloren paradijs: de koele kids van Loretta Lux’, Snoecks 2004, p. 461
