Saskia Olde Wolbers (1971)
In haar Londense atelier bouwt Saskia Olde Wolbers handmatig zonder een spoortje van digitale manipulatie aan virtuele werelden die ontspruiten aan haar verbeelding. Vaak raakt ze gebiologeerd door een kort bericht in de krant, onderzoekt de persoonlijke drama's die er vaak achter schuilen en laat dan haar fantasie de vrije loop. Het gaat haar om de niet gevonden antwoorden, die ze naar eigen believen kan invullen. Olde Wolbers: “Wat er in de werkeljkheid gebeurt, kun je zelf vaak niet verzinnen.”* Olde Wolbers creëert een andere dimensie door korte filmloops te maken, compleet met 'special effects', waarop ze een strakke regie voert. De kunstenaar werkt veel met metaal en plastic, maar altijd met dingen die al bestaan: “Het materiaal dicteert vaak hoe mijn films eruit gaan zien.”
Net als in een documentaire leest een commentaarstem haar tekst voor. De toon is onderkoeld, het tempo ontspannen, de beelden sfeervol. Beeld, tekst en geluid vloeien naadloos in elkaar over. De tragiek ligt besloten in het waargebeurde verhaal van gewone mensen die volledig opgaan in hun zelf verzonnen werelden. Het verlies van hun grip op de werkelijkheid en het verstrikt raken in hun excessieve fantasieën geeft richting aan het werk van Olde Wolbers.
* citaten: Olde Wolbers in een interview voor het VPRO programma Picabia, 25.06.2006
