Sebastiaan Bremer (1970)
Het persoonlijke en het fantastische: dat brengt Sebastiaan Bremer samen in zijn werk. In ragfijne lijntjes en met minuscule stippeltjes betekent hij uitvergrote foto’s uit zijn persoonlijk leven. Soms zijn de foto’s goed zichtbaar en zien we een jeugdvriend van Bremer, zijn familie tijdens een vakantie of de woonkamer van zijn grootmoeder.* Andere keren overheerst de tekenlaag en is het zoeken naar details die nog vrij liggen: een oog, of de blote schouders van een meisje. De vluchtigheid van de snapshots heft Bremer op door in zijn tekeningen een tijdloosheid te leggen. Het is een mengeling van rimpelende vormen en herkenbare fragmenten. Een bogengalerij, vogels of een raam dat open staat, temidden van voile-achtige stippelstructuren die de objecten op de foto (boomstammen, de rand van een tafel) omhullen. Met zijn hybride techniek biedt Bremer werken die zowel op grote afstand als van heel dichtbij rijk zijn aan details.
Als Nederlandse kunstenaar startte Bremer zijn carrière in New York waar hij woont en werkt sinds 1998. Zijn werk was voor het eerst te zien in Nederland tijdens de tentoonstelling H x B x D van de Rabo Kunstcollectie in het Gemeentemuseum, Den Haag (2005).
* G. Volk, ‘The more you look, the more you see’, Sebastiaan Bremer: Monkey Brain, Berlijn 2003, p.
