Cuny Janssen (1975)
Voor fotografe Cuny Janssen zijn portretten en landschappen even belangrijk. Janssen: “Er loopt een rode draad door mijn beleving van de mens en mijn beleving van de natuur.”* Janssen startte in 2000 met het maken van portretten van kinderen in Nederland. Twee jaar later ontving ze de tweede prijs van de Prix de Rome. Jurylid Oliviero Toscani adviseerde haar om oorlogskinderen te gaan fotograferen. Janssen: “In mijn gedachten zag ik alleen maar trauma's voor me en dat is niet wat ik wil laten zien. Maar na een jaar heb ik besloten om zijn advies op te volgen, en van mijn stelling een vraag te maken. Krijg ik dan alleen maar trauma's te zien? Ik besloot toen om toch binnen zo'n extreme situatie contact te krijgen met het kind en om me te concentreren op de kracht, de waarde van de mens.' Ze vertrok naar Macedonië.
Daarna volgden reizen naar onder meer Iran, Zuid-Afrika en Japan. Janssen wil laten zien dat kinderen waar ook ter wereld, ondanks alle topografische, historische en culturele verschillen, in essentie gelijk zijn. In haar fotografische portretten gaat het om de universele gelijkheid van de men’s.** Ze wisselt haar portretten af met beelden van de omgeving die de kinderen omringt. Van het Zuid-Afrikaanse droge woestijnlandschap tot de in water doordrenkte subtropen van Japan.*** Janssen focust ook in haar landschapsfoto’s op universele waarden. De natuur is veel meer dan een topografische plek: het laat zien welke vorm van leven er mogelijk is.
* S. de Boer, ‘Cuny Janssen’, unlocked # 02 rabo kunstcollectie, 2005, p. 40
** C. Janssen, Macedonia, Keulen 2003, z.p.
*** www.cultuurarchief.nl, 11.2008
