Ina van Zyl (1971)
Olijfgroen, wijnrood, okers, een randje helblauw - de verfstreken van Ina van Zyl gloeien. Elk doek is voorbehouden aan een enkele voet of borst, een fallus of de schaamstreek van een vrouw. Haar ideeën voor schilderijen vindt ze vaak in tijdschriften, kranten en reclamefolders. Van Zyl fixeert zich graag op een enkel detail op het eerste plan. De glanzende lucht boven een berglandschap, de paarsige waas van een huid of de priegelige strikjes op een kanten slipje. Het verheft haar deelonderwerpen bijna tot geportretteerden met persoonlijke trekjes.
De aandacht waarmee al deze onderwerpen geschilderd zijn stuurt de aandacht allereerst naar de verf. Drager van puur pigment, smeuïg dik op het doek gesmeerd, verfrommeld ingedroogd en gemengd met verse likken verf. De combinatie van onderwerpen en materiaalgebruik verleent haar doeken een sfeer van vervreemding en sensulaiteit. Ina van Zyl schildert sinds ze aan De Ateliers werkte tussen 1996 en 1998. Voor die tijd werkte ze in haar moederland Zuid-Afrika vooral aan tekeningen, ondermeer voor het underground stripblad Bitterkomix. Ook toen al reserveerde ze één vel papier voor een enkel beeld.
