Julika Rudelius (1968)
Julika Rudelius is feit en fictie de baas. Schijnbaar achteloos richt ze haar camera op de gebeurtenissen van alledag. Op mensen die elkaar ontmoeten of in gesprek zijn. Nadat ze een gebeurtenis heeft geobserveerd, reconstrueert ze deze. Rudelius vraagt haar ‘modellen’ de eerder aangetroffen situatie nog eens te spelen of te vertellen over wat hen bezighoudt. Dan pas filmt ze.
De videowerken van Rudelius geven een wonderlijk inzicht in het gedrag van mensen. Wat boeit hen en welke rolmodellen meten ze zich aan? Jongens die elkaar recht toe rechtaan vertellen over hun seksuele ervaringen in een trein. Carrièremakers die ijsberend vertellen in een kleurloos kantoor over wat geld voor hen betekent. Of Amerikaanse vrouwen op leeftijd die hun hele leven in dienst stellen van het geluk, aan de rand van hun zwembad. Stuk voor stuk onderwerpen die nog geen tien jaar geleden hooguit in besloten kring besproken werden, zijn nu goed voor een fikse dosis reality tv. Rudelius filmt haar rolmodellen schaamteloos, maar voert een strakke regie over de enscenering en het gespreksonderwerp. Haar manipulatie is subtiel, maar reikt uiteindelijk zo ver dat kijker vooral wordt geconfronteerd met zijn eigen goedgelovigheid.
