Karen Sargsyan (1973)
Karen Sargsyan knipt, vouwt en plakt papier tot cilindrische figuren die soms regelrecht uit een strijdtoneel lijken te zijn gewandeld. “Ik werk alleen met de beste materialen. Zuurvrij papier, boekbinderslijm. Blijft gewoon goed. Ik kleur mijn vellen papier met acrylverf; wat soms bijzondere structuren geeft.”* Autodidact Sargsyan werkt in zachte pasteltinten, waardoor zijn installaties vriendelijk ogen, als een verkleedpartij op zolder. Ook zijn techniek raakt aan kinderlijke onbevangenheid: papier en schaar dwingen hem om het simpel te houden en zijn spontaniteit in het werk te stoppen.
Maar het gaat over de grote mensenwereld, met een knipoog naar het tableaux vivant.** Gemaskerde figuren gaan gekleed in een carnavalesk harnas van lagen rafelig papier. Ze hebben een veer, lans of zweepje paraat. De kunstenaar laat zijn figuren worstelen met hun verleden. Sargsyan stelt dat mensen sociaal en cultureel gevormd worden door de tijdgeest en plaats waar ze verblijven. Hun leven ontwikkelt zich langs een politiek gedachtengoed of een religie – Sargsyan noemt het fabrieken. Daarom staan zijn figuren vaak met hun voeten in hompen klei: vastgezogen in een blauwdruk van dat leven. Toch oogt zijn werk als een theater waarin juist veel beweegt en verandert, want Sargsyan is een optimist. “Het is menselijk om puur te zijn en het proberen te verjagen van de fabriek is een proces dat altijd gaande is.”
* citaten: M. Berendse, ‘Sterren in spé: Karen Sargsyan’, FD Persoonlijk, 15.06.2007
** tableaux vivant: het ‘levende schilderij’ was in de 18e en 19e eeuw in zwang bij arbeiders tijdens feestavonden en politieke bijeenkomsten. Stilstaande, gekostumeerde mensen stonden in een symbolische opstelling met decorstukken. De opstelling werd achter een gesloten gordijn voorbereid. Als iedereen in de juiste houding stond, ging het gordijn open en kon het publiek een blik werpen. Tableaux vivants beeldden dikwijls een maatschappelijk probleem uit en gaven tegelijkertijd de ideale oplossing. Bron: I. Commandeur, ‘De utopie van een knipselkoning: Karen Sargsyan’, www.metropolism.com, 01.03.2008
