Pablo Pijnappel (1975)
Feiten en fictie hangen zo ingenieus samen, dat je er eindeloos veel details aan kunt ontlenen om weer nieuwe verhalen mee op te bouwen. Pablo Pijnappel verweeft dia’s met beelden uit films of video’s met tekst. De beelden zijn statisch, de beweeglijkheid van het verhaal ligt besloten in ondertitels of gesproken tekst. De kunstenaar verbindt zijn persoonlijke levensgeschiedenis aan zijn nieuwsgierigheid en verbeeldingskracht. In zijn installaties* toont en vertelt Pijnappel verhalen over personen die voor hem belangrijk zijn geweest. Zo onderzocht hij in Walderedo (2006) de geschiedenis van zijn vader die woonde en werkte in Brazilië en Japan. Indirect is het ook een onderzoek naar het geheugen of naar culturele crossovers.
Met persoonlijke herinneringen, documentair fotomateriaal, found footage en zelf geschoten beelden en bandopnames verkent de kunstenaar begrippen als immigratie en identiteit. Dat onderzoek speelt zich af in de ruimte tussen zijn persoonlijke interpretaties en de universele kanten van die begrippen. De vraag wie iemand was, hoe we ons die persoon herinneren of wat daarvoor zorgde, liggen erin opgeslagen. Pijnappel geeft geen antwoorden, maar laat vooral een scala aan mogelijkheden zien.
